Boaz Kuiper loopt marathon voor parkinson: “Gewoon doen”

Acties
21 May 2026

Wie is Boaz Kuiper?

Boaz Kuiper is 23 jaar en woont in Leiden. Samen met zijn vader werkt hij in het familiebedrijf Kuiper Keukens. In zijn vrije tijd is hij actief met fitness en brengt hij graag tijd door met zijn familie, vriendin en vrienden.

Sport speelt een belangrijke rol in zijn leven, maar een marathon lopen? Dat had hij nog nooit gedaan — tot nu.

De impact van de diagnose parkinson

Toen Boaz hoorde dat zijn vader de diagnose parkinson kreeg, kwam dat hard binnen. Het betekende een nieuwe realiteit voor het hele gezin.

Hij was op de zaak op 19 november vorig jaar. Toen zijn vader na het bezoek aan de neuroloog de zaak binnenkwam zag Boaz het gelijk. Er was iets mis. Zijn vader vertelde hem dat hij parkinson had. “Mijn eerste gedachte was: hoe kunnen ze dat zo snel zien?”

Daarnaast moest hij meteen denken aan zijn opa, die hij kende als iemand die door de ziekte steeds minder kon. Toch had hij de klachten van zijn vader — zoals een trillende arm — nooit direct gekoppeld aan parkinson.

“Je denkt eerder aan stress. Ik had hier niet op gerekend.”

Openheid binnen het gezin

Binnen het gezin wordt er open over parkinson gesproken. Zijn vader is daar duidelijk en eerlijk in, wat het voor Boaz makkelijker maakt.

“Ik vind het niet per se prettig om het erover te hebben, maar moeilijk is het ook niet.” Die openheid helpt om samen met de situatie om te gaan en elkaar te steunen.

De uitdaging: een marathon lopen

Het idee om een marathon te lopen ontstond eigenlijk spontaan. Toen Danny, een zakelijke vriend van de familie, aangaf dit te willen doen voor zijn vader, grapte Boaz:

“Een marathon? Dat is toch niet zo moeilijk? Dat doen toch heel veel mensen? Nou dat doe ik ook wel even.”

Maar die grap werd werkelijkheid. Boaz besloot daadwerkelijk mee te doen — met een uitgesproken wens op een snelle tijd, slechts vijf weken voorbereiding en zonder ervaring in hardlopen. Hij kocht hardloopschoenen en begon te trainen. In totaal liep hij ongeveer 18 keer voordat hij aan de start verscheen.

“Achteraf was dat zeker niet de beste voorbereiding en ik zou het nu ook echt niet meer zo doen maar ik ben wel blij dat ik het heb gedaan.”

De marathon: doorzetten ondanks tegenslag

De eerste kilometers gingen goed. Tot ongeveer kilometer 20 voelde hij zich sterk. Daarna sloeg de pijn toe. Hij kreeg een blaar op zijn voet en voelde al snel dat het niet goed was. De pijn dwong hem om zijn oorspronkelijke doel — een snelle tijd — los te laten. Ondanks de pijn gaf hij niet op.

“Vanaf dat moment ging het niet meer om tijd, maar om uitlopen.”

Steun langs de route

Wat hem op de been hield, was de steun van familie en vrienden. Langs het parcours en via apps werd hij aangemoedigd. Dat gaf hem de motivatie om door te gaan, zelfs toen het zwaar werd.

“Je weet dat je het niet alleen voor jezelf doet, maar ook voor je vader en voor meer aandacht voor parkinson.”

De finish: emotie en besef

Bij de finish was Boaz volledig uitgeput. Zijn lichaam was op en direct na afloop drong het nog niet volledig door wat hij had bereikt. Later kwam het besef pas echt: dat hij deze prestatie had neergezet voor zijn vader en voor meer aandacht voor parkinson.

Een boodschap voor anderen

Boaz heeft een duidelijke boodschap voor mensen die ook iets willen doen:

“Ga het gewoon doen.”

Volgens hem is het een win-win situatie:

Je daagt jezelf sportief uit
Je haalt geld op voor een goed doel
Je helpt om bewustwording te vergroten

Blik op de toekomst

Of hij het nog een keer zou doen? Zeker. “Een tijd van 03:30 zat er écht in. Ik baalde er enorm van dat ik die moest loslaten door wat later toch wel een behoorlijke open en nare blaar bleek te zijn.” Eén ding is duidelijk: dit smaakt naar meer.