Prof. dr. R.M.A. de Bie
Prof. De Bie is hoogleraar Neurologische Bewegingsstoornissen en werkzaam als neuroloog bij het Amsterdam UMC. Als hoofd van het Parkinson en Bewegingsstoornissencentrum richt hij zich op de diagnostiek en behandeling van de ziekte van Parkinson. Als lid van de Medisch Wetenschappelijke commissie is hij betrokken bij de beoordeling en toewijzing van subsidieaanvragen voor innovatief en klinisch relevant parkinsononderzoek.
Opleiding
Rob de Bie voltooide in 1996 de opleiding Geneeskunde aan de Universiteit van Amsterdam. Aansluitend startte hij met promotieonderzoek aan dezelfde universiteit, wat in 2005 resulteerde in zijn proefschrift “Stereotactic pallidotomy in Parkinson’s disease”. In 1999 begon hij met zijn opleiding tot neuroloog aan het toenmalige Academisch Medisch Centrum (AMC) in Amsterdam. Na afronding van zijn specialisatie volgde hij in 2005–2006 een fellowship Bewegingsstoornissen in Toronto (Canada) bij professor Tony Lang, een internationale autoriteit op het gebied van Parkinson behandeling en onderzoek.
Carrière
Sinds 2006 is Rob de Bie werkzaam als neuroloog bij de afdeling Neurologie van het Amsterdam UMC, met als aandachtsgebied de ziekte van Parkinson en andere neurologische bewegingsstoornissen. In 2017 werd hij benoemd tot hoogleraar Neurologische Bewegingsstoornissen. Hij is tevens hoofd van het Parkinson en Bewegingsstoornissencentrum van het Amsterdam UMC.
Specialisaties
De motivatie van Rob de Bie is het verbeteren van de kwaliteit van leven van mensen met de ziekte van Parkinson en het zo lang mogelijk behouden van hun zelfstandigheid. Zijn onderzoek wordt gedreven door urgente klinische vragen en richt zich met name op de diagnostiek en behandeling van parkinson. Hij heeft meerdere investigator-initiated multicenter gerandomiseerde klinische studies (RCT’s) succesvol afgerond. In 1999 voerde hij de eerste RCT uit binnen de functionele neurochirurgie, waarmee de effectiviteit van pallidotomie bij parkinson werd bevestigd. Daarnaast was hij betrokken bij een studie die aantoonde dat thalamische deep brain stimulation (DBS) effectiever is dan thalamotomie bij tremor, een bevinding die wereldwijd bijdroeg aan de implementatie van DBS. In 2013 werd een multicenterstudie afgerond waarin STN-DBS werd vergeleken met pallidale DBS, met aandacht voor motorische, cognitieve en psychiatrische uitkomsten. Recent publiceerde zijn team de resultaten van de GALAXY-trial, waarin DBS-operaties onder algehele en lokale anesthesie werden vergeleken. Huidig onderzoek richt zich op directionele en adaptieve DBS en geavanceerde programmeermethoden. De door hem geïnitieerde LEAP-studie toonde aan dat levodopa bij vroege parkinson geen ziekteversnellend effect heeft.