Een jonge vrouw met parkinson

Familie, Patiënten
14 oktober 2025

Saskia kreeg de diagnose tegelijk met haar moeder

De ziekte van Parkinson is een complexe aandoening die het dagelijks leven ingrijpend beïnvloedt. Vaak wordt de ziekte in verband gebracht met ouderen. Maar wat als je pas 25 bent en die diagnose krijgt?

Wie is Saskia?

Saskia (26) woont in Boxtel met haar hond Bella. “Ik ben gewoon een jonge vrouw die net haar leven aan het opbouwen is,” zegt ze. Ze geniet van gezelligheid met vrienden en familie. Maar haar toekomst veranderde drastisch toen ze hoorde dat ze parkinson heeft.

De eerste signalen

De eerste klachten begonnen toen Saskia fulltime werkte. Ze kon zich slecht concentreren, voelde zich duizelig en liet spullen vallen. “Ik ben zelfs een keer van de trap gevallen. ’s Nachts had ik hallucinaties: ik zag mijn overleden oma of glazen die over het plafond dansten.”

De huisarts dacht aan paniekaanvallen of stress. Maar Saskia wist dat dit niet klopte. Haar moeder Helma zag het ook: “Ze wilde wel, maar ze kon gewoon niet. Toch werd ze steeds naar huis gestuurd.”

De zoektocht naar een diagnose

Na talloze onderzoeken volgde een DAT-scan. Mede omdat Helma vijf maanden eerder zelf de diagnose parkinson had gekregen. “Ze zeiden: laten we het bij jou uitsluiten,” vertelt Saskia.

De scan bevestigde hetzelfde patroon als bij Helma. Omdat Saskia zo jong was, werd alles dubbel gecheckt. Pas na extra testen en overleg kwam de officiële diagnose parkinson. “Het was heftig, maar ook een opluchting. Eindelijk werd mijn gevoel bevestigd.”

Samen met haar moeder

Bijzonder en pijnlijk is dat Saskia en Helma bijna tegelijk dezelfde boodschap kregen. Toch uit parkinson zich anders bij beiden. Saskia worstelt vooral met vermoeidheid, prikkels en cognitieve problemen, terwijl Helma meer last heeft van bewegen.

Saskia: “We hebben dit samen gekregen. Daardoor begrijpen we elkaar beter. Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht.” Helma: “Soms is een blik al genoeg om elkaar te begrijpen.”

Afgekeurd

Wat Saskia misschien nog het meest raakte, was wat er na haar eerste klachten gebeurde. “Het werken lukte op een gegeven moment gewoon niet meer,” vertelt ze. “Ik was vaak in het ziekenhuis voor onderzoeken en mijn klachten werden steeds heftiger. Daardoor werd mijn contract niet verlengd. Kort daarna volgde de diagnose, en binnen een paar maanden werd ik volledig afgekeurd door het UWV. Het gesprek duurde nog geen kwartier en toen stond er zwart op wit: 100% afgekeurd.”

Dat kwam hard aan. “Alsof je niet alleen als werknemer, maar ook als mens wordt afgewezen. Het voelde als drie klappen tegelijk: medisch, werk en persoonlijk.”

Omgaan met grenzen

De ziekte confronteert Saskia met het verschil tussen haar en leeftijdsgenoten. “Vriendinnen gaan uit en werken volop, terwijl ik vaak moet zeggen: dat trek ik niet. Soms ga ik tóch over mijn grenzen heen, maar dan betaal ik dagenlang de prijs.”

Ze leert langzaam accepteren dat niet alles lukt. “Als ik over mijn grens ga, worden de klachten erger. Dat blijft lastig. Ik praat er nu over met een psycholoog, dat helpt.”

Shaken not Stirred

Om meer bewustwording te creëren begon Saskia haar eigen blog: Shaken not Stirred. “Men denkt vaak dat parkinson een oude-mannen-ziekte is. Met mijn blog wil ik laten zien wat het betekent voor een jonge vrouw. Ik wil herkenning bieden en meer kenbaarheid geven.”

Waarom haar verhaal belangrijk is

Saskia’s verhaal laat zien dat parkinson ook jongeren treft. Het gaat over zoeken naar erkenning, omgaan met verlies en volhouden op een leeftijd waarop je toekomst juist open zou moeten liggen. “Ik hoop dat mijn verhaal anderen helpt. Zeker jonge mensen die zich niet gehoord voelen. Blijf luisteren naar je lichaam. Uiteindelijk weet je zelf het beste dat er iets niet klopt.”