Mijn moeder raakte gevangen in haar eigen lichaam Hans rent tegen parkinson

Familie
23 september 2026

Op 1 oktober begint Hans Koning (61) aan een nieuwe baan bij het waterschap. Diezelfde herfst begint hij ook aan iets anders: de voorbereiding op de Singelloop in Breda, die hij dit jaar voor het eerst loopt voor Stichting ParkinsonFonds. Een keuze die alles behalve toevallig is.

Een loop met een geschiedenis

Hans liep de Singelloop al zestien keer, meestal via bedrijvenlopen. Een eigen goed doel kiezen kon daardoor nooit — tot organisator Le Champion de loop overnam en deelnemers zelf een stichting mochten kiezen. Voor Hans was de keuze snel gemaakt: Stichting ParkinsonFonds. “Ik was er al heel lang naar op zoek, ook vanuit een emotionele drijfveer. Eerst was het nog te vers, maar toen mijn moeder vijf jaar overleden was, kwam het idee weer boven.” Na een paar jaar stilstand door een achillespeesblessure staat hij nu weer aan de start, dit keer voor de 10 kilometer.

Gevangen in haar eigen lichaam

De aanleiding gaat terug naar zijn moeder. “Het begon heel onschuldig. Mijn ouders hielden van fietsen, tot mijn moeder merkte dat ze steeds naar rechts uitweek. Dat bleek een agressieve, verstijvende vorm van Parkinson.” Binnen een jaar zat ze in een rolstoel. “Mijn moeder raakte gevangen in haar eigen lichaam.” Ze overleed op haar 63e, in november 2000 — na de diagnose op haar 57e. “Ze heeft mijn huwelijk nog meegemaakt. Daarna kwam pas echt het gemis, want zij was in onze familie dé verbinder. Als omgeving sta je machteloos, want op een gegeven moment kun je niet meer met elkaar communiceren.”

Trainen op eigen kracht

Sinds twee weken bouwt Hans zijn conditie weer op met intervallen en duurlopen. “Vroeger kon ik best hard lopen, nu ben ik al blij als ik de 10 kilometer binnen 59 minuten en 59 seconden uitloop.” Hij traint vooral alleen, met een schema in zijn hoofd. Lastig vindt hij de lange, rechte stukken in de route zonder publiek. “Met publiek, waar echt een feestje ontstaat, is veel leuker. Je voelt de energie, en die draagt je mee. Vlak voor de finish denk je dat je niet harder kunt — en dan blijkt er in de laatste driehonderd meter toch nog een sprint in te zitten.”

Impact maken

Naast de hardloopprestatie wil Hans ook een streefbedrag ophalen. “Ik wil écht impact maken op onderzoek. Door dit soort acties is er al veel veranderd, en is het leven van mensen met Parkinson verbeterd — een betere kwaliteit van leven dan mijn moeder had, bij wie het destijds zo hard ging.” Aan iedereen die ook in actie wil komen maar niet kan hardlopen, heeft hij een simpele boodschap: “Je kunt op allerlei manieren in actie komen — bijvoorbeeld door te schilderen of te wandelen. Gewoon doen!”