Aan wie geeft Han het stokje door?
- Acties, Patiënten
- 12 juni 2023
Veel veranderd
Negen jaar geleden kreeg ik mijn parkinson diagnose. Dat was op dat moment enorm schrikken, vooral ook omdat mijn idee bij parkinson het beeld was dat ik van mijn oom had. Ik kan me nog herinneren dat ik zeven jaar was en mijn oom op verjaardagen in zijn rolstoel werd binnengereden en in een hoekje werd gezet. Kwijlend en schuddend. Een schrikbeeld natuurlijk, als je dan te horen krijgt dat je dezelfde ziekte hebt. Gelukkig is er in de afgelopen tientallen jaren enorm veel veranderd door fundamenteel onderzoek. Daardoor slik ik nu gelukkig ook medicijnen die bepaalde klachten verminderen. Fundamenteel onderzoek, onderzoek naar de oorzaak van parkinson, geeft niet zelden ook doorbraken in de behandelingen van nu.
26 zonder, drie met parkinson
Marathons lopen vond ik heerlijk. Ik deed het met veel plezier. Ik heb 26 marathons gelopen zonder parkinson en drie met. De afgelopen jaren merkte ik dat het steeds minder ging; de hele tijd moeten pauzeren omdat de spieren van mijn linkervoet volledig verkrampten – soms wel vijftig keer in één marathon – , het lukte niet meer. Het werd tijd om te stoppen.
Grote glimlach
Vorig jaar heb ik ‘mijn marathoncarrière’ heel mooi afgesloten; mijn laatste marathon was de eerste van mijn vriendin Conny. Zij besloot spontaan om met me mee te lopen (“Ik maak de 30 voor jou vol”), terwijl zij écht geen marathonloper is. De hele 42 kilometer liepen we samen en had ze een grote glimlach op haar gezicht. Met wat extra medicijnen opgelost in water was het voor mij ook vol te houden. Ik had het wel even moeilijk toen ik merkte hoe traag ik geworden was, van een 2 uur 32 persoonlijk record naar 5 uur 29 afgelopen oktober. Maar ik heb die laatste marathon heel bewust meegemaakt en ik ben dankbaar dat we dit samen hebben kunnen doen.
Motor die warm moet draaien
Helaas kan het nu niet meer. Niet meer hele marathons in elk geval. Verder gaat het gelukkig op zich goed met me. Ik merk wel dat ik steeds stijver word; in de ochtend voel ik me net een motor die warm moet draaien. Ook ben ik vaak moe en vergeet ik makkelijker dingen dan vroeger. Maar met medicijnen is het voor mij nu echt te doen voor mij. Ook zorg ik dat ik nog steeds goed in beweging blijf, al is het dan niet met marathons.
Fundamenteel onderzoek
Fundamenteel onderzoek vind ik ontzettend belangrijk. Niet alleen heeft het de behandeling van parkinson positief beïnvloed, denk bijvoorbeeld aan het ongelofelijke feit dat men via DBS (deep brain stimulation) tegenwoordig bij bepaalde mensen klachten kan verminderen, maar ook geeft het er hoop op dat we steeds dichter bij het genezen en voorkomen van parkinson komen. Dát is de reden dat ik voor het ParkinsonFonds de gesponsorde marathon liep, maar – nu ik dat niet meer kan – ik het stokje wil doorgeven.
Wie neemt het stokje over?
Ik hoop natuurlijk dat er tijdens mijn leven een methode wordt ontwikkeld om parkinson te stoppen, maar sowieso wens ik dat niemand meer parkinson hoeft te krijgen in de toekomst. Voor beide dingen is fundamenteel onderzoek enorm belangrijk. Ik zou het een eer vinden als iemand het stokje van mij overneemt in het lopen van de Amsterdam Marathon voor ParkinsonFonds. We moeten geld blijven inzamelen om een oplossing te vinden voor parkinson.”
Wil jij het stokje overnemen van Han? Schrijf je in via deze link. Neem contact met ons op via info@parkinsonfonds.nl (of bel 023 554 07 55) en vermeld dat je het stokje graag overneemt van Han Hoegen. We volgen heel graag je prestaties! (onder: een foto van Han en Conny tijdens zijn laatste marathon)
Deel dit artikel
Gerelateerd nieuws
Over parkinson en bergen
Parkinson raakt de vader van Sander en daarom beklom hij peak Lenin. Vader en zoon...
Nieuwsbrief juli 2024
De zomer is in volle gang. Juli bracht ons weer een maand vol boeiende ontwikkelingen...
Parkinson heeft mij niet!
Parkinson en de Kennedymars? Eddie gaat het doen!