Het moeilijkst is afscheid nemen van wie je was

Patiënten
18 juli 2014

Paul Meuwese (59) was 26 jaar lang huisarts met veel plezier en toewijding. Door Parkinson stopte hij noodgedwongen met zijn praktijk. Een enorme teleurstelling, maar geen reden bij de pakken neer te zitten. “Ik richt me op het nu. Elke dag dienen zich nieuwe kansen aan!”

Van huisarts naar patiënt: hoe gaat u daarmee om?

“De diagnose was een hele klap. Ik heb uiteindelijk, met pijn in het hart, mijn beroep moeten opgeven. Het werken in de praktijk ging nog een tijd best goed. Maar op een gegeven moment was ik kapot na diensten in de huisartsenpost. Ik had het gevoel dat ik soms scherper had kunnen reageren. Onderschat de cognitieve kant niet: voor mij een belangrijker reden om te stoppen dan de motorische klachten. Ik kon geen drie dingen meer tegelijk. Ik ging trager denken, dat vond ik gevaarlijk worden. Mensen, ook oud-collegae, snapten niet wat er aan de hand was: ‘je kan toch nog wel een dienstje draaien?’. Ik werd steeds gevoeliger voor dat soort opmerkingen, ik kon ook niet duidelijk maken hoe moe ik was door Parkinson. Het is een aparte rol, geen zorgverlener meer, maar patiënt. Ik kreeg veel meer begrip voor de aspecifieke klachten en de psychologische kant. Hoe empathisch ik als antroposofisch arts voorheen ook was, het is toch lastig inleven in ziektes bij anderen, dat lukt nu veel beter.

U weet nu hoe het is om een ziekte te leren accepteren.

“Zeker. Nu weet ik dat je een patiënt tijd moet geven om aan een ziekte te wennen, zodat hij de noodzaak ziet bepaalde medicijnen te slikken. Ziekte hoort bij het leven, dat wist ik vroeger uit de boekjes maar nu uit eigen ervaring. Je hebt jezelf ermee als je negatief of zielig gaat zitten doen. Ik herken wel de neiging om thuis te blijven maar probeer volop in het leven te blijven staan. Ik nam me voor om, als tegenwicht, deugden te ontwikkelen, zoals positief denken, onbevangen blijven, gelijkmoedig zijn. Door positief met de ziekte om te gaan, behoud je je autonomie. Zelf heb ik veel baat bij mindfulness meditatie. Door dagelijks te mediteren, mijn aandacht te focussen op het hier en nu, kom ik makkelijker tot ontspanning. De ziekte verandert veel. Het moeilijkst is afscheid nemen van wie je was. Onderzoek is essentieel, het is belangrijk dat de oorzaak van Parkinson wordt gevonden. Zelf ben ik erg voor een onderzoek naar het effect van mindfulness op Parkinson. Lichaam en geest zijn met elkaar verbonden. De mentale instelling is zeker van invloed op welbevinden en fysieke gesteldheid. Aanleg, omstandigheden, persoonlijkheid zijn de drie factoren die bepalen hoe de ziekte zich manifesteert en hoe je omgaat met je ziekte; die trias beïnvloedt volgens mij ook mede de progressie. Interessante materie!”