“Parkinson neemt veel af, maar dansen geeft me vrijheid” – het verhaal van Han van der Hilst

Patiënten
11 februari 2026

Een leven vol beweging

Vroeger was ik altijd actief. Ik reed motor, werkte veel buiten, repareerde alles zelf en reisde de wereld over. Dat leven is door de ziekte van Parkinson langzaam kleiner geworden. Motorrijden is te gevaarlijk geworden, werken in de tuin lukt niet meer en veel dingen moet ik nu aan anderen overlaten. Dat voelt soms machteloos en saai.

Leven met de ziekte van Parkinson

Parkinson pakt veel af. Mijn energie is minder, initiatief nemen is moeilijk en vermoeidheid speelt een grote rol. Ook praten gaat steeds lastiger. In gesprekken kan ik het tempo vaak niet meer bijhouden en dat maakt sociaal contact ingewikkeld. Dat verlies weegt zwaar.

Dansen als reddingslijn

Wat mij echt helpt, is dansen. Twee keer per week dans ik samen met mijn vrouw. Het is niet alleen leuk, het is ook noodzakelijk. Alles gebeurt op muziek en dat maakt bewegen mogelijk. Met ritme kan ik lopen en bewegen; zonder ritme lukt dat nauwelijks.

De lessen zijn intensief en vermoeiend, maar ze geven me ook energie. Na het dansen merk ik dat bewegen even makkelijker gaat. De betrokkenheid en het enthousiasme van de docenten werken aanstekelijk. Dansen is voor mij een uitje én een manier om zo lang mogelijk in beweging te blijven.

Samen dansen

Samen met mijn vrouw dansen voelt heel normaal. Zij is soepeler dan ik en geniet er net zo van. Dat we dit samen kunnen doen, betekent veel voor me en geeft ons iets om naar uit te kijken.

Diagnose en behandeling

Ik kreeg de diagnose ziekte van Parkinson in 2011, op mijn verjaardag. Vijf jaar geleden kreeg ik een DBS-implantaat, wat mij een periode veel verlichting gaf. Het voelde soms alsof ik even geen parkinson had, vooral tijdens het dansen. Die ervaring heeft veel voor me betekend.

Blik op de toekomst

Ik weet dat parkinson verder zal gaan en steeds meer zal afpakken. Dat besef is er. Toch hoop ik dat het langzaam blijft verlopen. Dat geluk heb ik tot nu toe wel.

Over onderzoek en steun

Dat mensen doneren aan Stichting ParkinsonFonds vind ik enorm belangrijk. Onderzoek is hard nodig, niet alleen voor mij, maar vooral voor de mensen die na mij komen. Meer kennis en betere behandelingen kunnen écht verschil maken.

Mijn boodschap

Aan mensen die net de diagnose krijgen, wil ik zeggen: je hebt pech, maar blijf bewegen. Bewegen, bewegen, bewegen. Sluit je niet af en probeer te genieten van wat je nog kunt, hoe moeilijk dat soms ook is.